Postingan

Menampilkan postingan dengan label Cerpen

[Cerpen] Reuni di Blora

Gambar
“Mas, sempatkan mampir rumah ya, besok,” kata Asih, istriku sambil membantuku mengepak barang-barang yang akan kubawa untuk reuni dengan teman-teman SMA. “Sepertinya tidak sempat, Sih. Reuninya kan di Cepu. Lumayan jauh kalau aku harus ke Jiken,” kataku. “Bukan ke Jiken, Mas, tapi ke Balun….” Suara Asih melirih ketika menyebutkan tempat itu. “Balun kan dekat stasiun, Mas.” Aku terdiam. Sudah begitu lama aku tidak mendengar, lebih tepatnya tidak ingin mendengar nama daerah itu. Terlebih lagi berhubungan dengan orang-orang yang tinggal di salah satu rumah di Balun, keluarga Kuncoro. Layaknya orang yang merantau ke Jakarta, setiap Lebaran kami punya ritual mudik. Bagiku, mudik ke Blora itu berarti ke Jiken, ke rumah keluarga istriku, bukan ke rumah keluarga Kuncoro di Balun. “Besok kan peringatan seribu hari Bapak. Ada baiknya ke sana, Mas,” lanjut Asih. Aku bukan tak tahu atau lupa. Itu sudah jadi pembicaraan di grup WhatsApp “Keluarga Kuncoro” beberapa hari ini. Kakakku, Mas P...

[Cerkak] Dhik Aisyah arêp Omah-omah

Gambar
“Apa panjangkamu karo Bambang iki ora bisa diundur dhisik? Kowé lan Bambang iki rak durung suwé sing lulus kuliyah. Durung suwé sing mulai nyambut gawé. Apa ora kêpéngin mbangun karier sing mapan? Utawa golèk béasiswa lanjut S-2. Kowé sakloron iki isih padha-padha ênom,” ngêndikané Bapak nalika adhiku, Aisyah crita bab panjangkané dhéwéke lan pacaré, Bambang kanggo omah-omah. “Kula kaliyan Bambang sampun mantêp, Pak. Anggènipun pacaran nggih sampun dangu. Sampun k ê nal kalih tiyang sêpuhipun. Langkung saé mênawi niyat ingkang bêcik mbotên sah diundur-undur,” wangsulané Aisyah. “Iya. Pancèn bener. Nanging wong omah-omah ki dudu p ê rkara gampang lho. Kudu siyap sakapa-apané. Ya mentalé, ya atiné, lan sing ora kêna lali pêrkara matèri,” ngêndikané Bapak. “Lan aja lali, Ndhuk. Jan-jané ora ilok yèn kowé omah-omah dhisik. Déné mbakyumu durung. Kamangka umurmu lan mbakyumu kuwi rada adoh bédané. Pantêsé mbakyumu dhisik,” ngêndikané Ibu. Krungu ngêndikané Ibu, dumadakan Aisyah ké...

[Cerpen] Priya kang Bêcik Iku Mêsthi Ana…. (Bahasa Jawa dan Bahasa Indonesia)

Gambar
(Bagian I Bahasa Jawa) Priya kang Bêcik Iku M ê sthi Ana…. “Bakda mb ésuk  iki mulih ta?” pitakoné Ibu liwat tilpon. Wis ping têlu sajroning minggu iki Ibu mundhut pirsa. Durung sêmpêt aku njawab, Ibu wis nambahi manèh, “Aja ngomong yèn masalahé dhuwit! Mbok kanggo tuku tikèt pêsawat Jakarta–Sala bola-bali ping têlu wae Ibu yakin yèn kowé mampu.” Takbrukké awakku ana ndhuwuré sofa. Tak jupuk saklêmbar pakaryané mahasiswaku, nanging tak uncalké manèh mênyang tumpukan kêrtas amarga pikiranku isih disêsêki karsaning Ibu supaya aku bali. Wis têlung Bakda iki aku ora bali. Bakda kapisan aku isih ana ing Jepang kanggo ngrampungaké kuliah mastêrku. Ing sêla-sêla wayahé kuliah, aku kêrja paro wêktu nglumpukké dhuwit kanggo tuku tikèt bali. Tikèt kêcêkêl, nanging pangarêp-arêpku sing mabur. Ana layang èlèktronik mlêbu ing kothak pêsên. Sih, njaluk agungé samudra pangaksamimu. Aku kudu rabi karo Astuti. Wiwit iku aku tênanan ora kêpéngin bali. Utawa luwih pênêré duwe alêsan ...

Piutang Tak Tertagih

Gambar
“Bagus ya, Mas?” kataku sambil menunjukkan foto sebuah kebaya di akun Instagram salah satu perancang busana terkenal di negeri ini. Mas Guntur melirikku sesaat, lalu tersenyum dan mengangguk, seolah berkata setuju. Perhatiannya kembali lagi ke buku catatan yang ditaruhnya di atas meja di warung makan langganan kami itu. Catatan itu berisi rancangan anggaran pesta pernikahan kami. Pesta. Mungkin lebih tepatnya syukuran karena rencananya yang kami undang hanya kerabat dekat, teman-teman dekat, dan beberapa rekan kerja. Tak bisa kumungkiri bahwa sebenarnya aku juga memimpikan pernikahan seperti teman-temanku. Diadakan di tempat yang indah dan mewah, menggunakan jasa wedding organizer sehingga tak perlu lari sana-sini mengatur semuanya, dekorasinya cantik, setiap detailnya diabadikan dengan apik oleh fotografer andal dan mengundang decak kagum ketika diunggah ke akun media sosial. “Yang penting sah dan berkah,” kata kami kepada orangtua masing-masing. Adalah hal yang jauh dari ...